Nieuwsblad Noord-oost Friesland 24 September 2003 Pace Grace met bassist uit Damwoude op Radio 3 FM

Er komt landelijke airplay voor Pace Grace, de band waarin de in Damwoude getogen Frances Young basgitaar speelt en zingt. Een demo van de nieuwe CD-single 'Don't Sneak Up' beviel in Hilversum zo goed dat de band nu al live mag optreden op radio 3 FM in het programma van de DJ Maurice Verschuuren. De CD-single 'Don't Sneak Up' komt van het nieuwe album 'At the Far End'. Het album is geproduceerd door Jack van Galen die onder andere werkte met Grace Jones en Frankie Goes to Hollywood. Zowel single als album liggen volgende week in de winkel. Pace Grace begon met het spelen van covers van U2, Hendrix, Queen en Lenny Kravitz. Het 3 FM optreden is niet hun eerste succes. Hun vorige single 'Chrysalis¹ stond weken in de TIP-Parade. De clip (regisseur Paul Molijn) werd op alle regionale stations uitgezonden. Hun "Dutch Demo" is uitgeroepen tot een van de beste inzendingen en op de website geplaatst. Pace Grace was eerder te gast bij Veronica Live en de Nachtsuite. De band speelde deze zomer nog voor een 5000 koppig publiek op Rotterdam Roots/ KUBUSPOP een festival voor bands die op doorbreken staan. Het is opmerkelijk dat Pace Grace in het verleden werd afgewezen voor de bekende bandwijdstrijden omdat de band onvoldoende in haar mars zou hebben. Frans noemt de uitnodiging van 3FM een buitenkans. "We mogen drie nummers spelen en het ochtendoptreden sluit ook nog aan op het bekende programma van Rob Stenders."

Jongerenkrant Leeuwarden Mei 2003 Pace Grace 'Mei Damwâldster Boevetroanje'

Popformatie Pace Grace brengt in gestudeerd Nederland een schok teweeg. Frontman Humphrey zegt de wetenschap vaarwel na het behalen van zijn doctorstitel. De platenmaatschappij schroomt niet om het hoofd van de boomlange uit Damwoude afkomstige bassist in te zetten bij de promotiecampagnes. 'Mei Damwâldster Boevetroanje' heet het en alle Friesche stations worden in het Fries benaderd. Resultaat: flinke airplay. Groningen en Drenthe volgen. Maar het van het debuutalbum afkomstige 'Chrysalis' slaat met name aan onder de rivieren: het behoort daar tot de dertig best verkochte CD-singles en is op verschillende stations promootplaat. De plaat staat inmiddels in de TIP-parade. De clip is regelmatig op regionale stations te zien. Het verhaal achter een kansloos geachte band die inmiddels tot over de grenzen speelt. Het succesverhaal van Pace Grace is uit een jeugddroom ontstaan. Drie jongens willen een band beginnen. Drummer Louis van den Enden, bassist Frances "FIB" Young en (dan nog) KUB-econoom Humphrey Frank Arthur ontmoeten elkaar om zich muzikaal te ontplooiien. Voor de baas werken, nee daar hebben ze eigenlijk geen trek meer in. Pace Grace is geboren. De meeste lezers zullen deze naam niet thuis kunnen brengen. De band is vernoemd naar de reklameslogan die bedacht is door de ontwerper van de Jaguar Mark II (Sir William Lyons) "Grace Space and Pace". Dit heeft Jaguar geen windeieren gelegd en de rockformatie evenmin. Maar de weg is lang. Frank Arthur heeft al aarzelende schreden in de muzikale richting gezet, maar wordt telkens teruggefloten. Hij wordt van de muziekschool en (jaren later) het conservatorium verwijderd wegens "gebrek aan muzikaliteit." Zijn promotie tot doctor in de economie luistert hij echter wel op met keihard gitaarwerk. De journalist die eigenlijk voor het proefschrift komt, ziet zich genoodzaakt een stuk over muziek te schrijven. Een lawine van publiciteit is het gevolg. Studentenbladen, Trouw, de Telegraaf en het zakenblad Quote berichten over de luidruchtige actie van de 'geflipte econoom' die het wetenschappelijk establishment schokt en zijn kansen op een verdere wetenschappelijke carriere wegblaast om vervolgens CD's te gaan maken. Maar eigenlijk gelooft niemand dat dat laatste tot succes zal leiden. Humphrey: 'Wat wil je, Pace Grace komt uit het niets. Drie mensen besluiten zomaar even om zich op muziek te werpen. Natuurlijk wordt je dan geacht kansloos te zijn. Niemand heeft de band gezien, er is niets over je geschreven, je behoort tot geen enkele scene, geen enkele studio kent je. We zaten niet eens met elkaar in de kroeg. Degenen die onze eerste optredens wel zagen, waren getuige van een aarzelende band. Maar we waren enorm gemotiveerd. We zaten dagen in de oefenruimte en we speelden bij iedereen die ons wilde boeken, niet alleen de poppodia. Dan gaat het hard. Toen we geen deal konden krijgen zijn we maar vast gaan opnemen totdat een maatschappij wel bereid was om te releasen.' Tegenslagen bij bandwedstrijden (de band haalt de voorrondes niet eens) leiden er alleen toe dat het bloed harder door de aderen van het drietal pompt. Pace Grace blijft spelen en niet lang daarna komt een platenmaatschappij langs om te kijken wat toch de commotie is rond het drietal. Al snel worden er contracten opgesteld en de band duikt de studio in. Nog geen drie maanden later is de Pace Grace debuutsingle op Radio 3 FM te horen in al haar glorie. Uit discussies op internet valt op te maken dat DJ¹s en fans het nodig vinden om het beeld van Pace Grace als studentenband te corrigeren. Pace Grace wint in het begin veel terrein en doet enorme ervaring op door het coveren van grote namen als U2, Pearl Jam, Lenny Kravitz, Black Sabbath, Queen en Hendrix. Onder studenten is Pace Grace een gerenomeerde naam maar de invloed reikt veel verder. Op de meest uiteenlopende feesten kom je ze tegen: van zomerfeesten in Harlingen, kroegen in Groningen tot studentenfeesten, auto- en motortreffens. Humphrey: 'Vaak wordt bij studentenband aan feestband gedacht. Een deel van de optredens krijgt Pace Grace uit de festiviteiten rond het universitaire leven. Maar de discussie is terecht: Pace Grace is inderdaad nooit een feestband geweest. Maar dat is ook de uitdaging. Met een set vol klassiekers én eigen werk de zaal helemaal plat krijgen. Toen steeds meer eigen werk van ons uitkwam, vroeg ik me wel af hoe dat publiek daarop zou reageren. Maar ze willen gewoon die spetterende band hebben met het wetenschappelijk Œenfant terrible¹ in de spits. Eigenlijk had ik ze op waarde moeten schatten. Studenten lopen voorop in het accepteren en aanzwengelen van nieuwe ontwikkelingen, waaronder muzikale. Ze vinden het prachtig om een band te zien groeien van iemand die uit hun midden komt.² Dit leidt ertoe dat bij de afgelopen introductie de poptaferelen weer de boventoon voeren: ³Bij D.M.S. Van Tromp gingen de vrouwelijke verenigingsleden niet meer van het podium af. De dames zaten werkelijk overal aan. Ze hadden ook een enorme collectie Single Malts. We hebben urenlang doorgefeest tot klachten van omwonenden aan toe. We hebben vier straten wakkergehouden met voetballen en dronken gebral.' Ja, stardom heeft zijn prijs. Pace Grace heeft in de in zijn rol gedwongen Frank Arthur, met lang haar en licht afgezakt gelaat na een jeugd-ongeluk met honkballen 'ik was bijna blind', een gezicht dat overal wordt herkend. De waarde ervan ziet hij pas later. Humphrey wil eerst geen frontman worden. Totdat hij het in- en uitgeloop van zangers beu is en besluit het zanggedeelte erbij te nemen. Vanaf dan groeit de band gestaag en maakt zijn podiumreputatie keer op keer waar. De ontwikkelingen aan het opnamefront komen in een stroomversnelling als de band in contact komt met Jack van Galen die met grote namen als Grace Jones heeft gewerkt. Hij stuwt de songs van het veelzijdig uitpakkende Pace Grace tot grote hoogte en mixt het debuutalbum (dat nog niet verschenen is), tot een mooie eenheid. Dit tot tevredenheid van de platenmaatschappij die de clip van CD-single 'Chrysalis' laat maken door de bekende regisseur Paul Molijn. De single is door de pers onder de rivieren erg goed ontvangen en wordt grijsgedraaid. De clip wordt door regionale zenders zeer veel uitgezonden. Het debuutalbum ligt binnenkort in de winkel en zal worden ondersteund met een nieuwe single. De houding van Pace Grace om tegen alle adviezen in het hart te blijven volgen werpt nu zijn vruchten af. Volgens onze leading man kom je heel ver, als je maar in jezelf gelooft.

MEGA MEDIA 15 November 2002 Pace Grace aangehouden door politie.

Dat Pace Grace niet te beroerd is om zelf vieze handen te krijgen blijkt uit het Hilversums politierapport. Dit vermeldt dat leden van deze flamboyante poprock-act onlangs zijn opgepakt wegens het illegaal plakken van posters. Ondertussen is de single 'Chrysalis' na twee maanden van intensieve lokale radiopromotie en lustig wildplakken op veel stations promootplaat geworden. Daarnaast wordt de single door de regionale stations gedraaid. De clip van 'Chrysalis' is via de regionale zenders door bijna het hele land te zien. De Pace Grace single 'Chrysalis' is na vijf weken gestegen tot No. 33 van de Hawaii Hit FM-lijst, de onafhankelijke Brabantse/Limburgse lijst die alleen op basis van verkopen wordt gemaakt. Dit komt mede door de grote exposure die de band krijgt van Omroep Brabant en L1. De extra aandacht van RTV-Oost, Salto, Omroep Drenthe en veel Friesche stations heeft gezorgd voor de doorstoot van 'Chrysalis' naar de Bubbling Under. 'Chrysalis' komt van het Pace Grace debuutalbum dat binnen enkele weken ter perse gaat.

ShowbizzInfo Milleniumnummer Pace Grace Debuutalbum Nog net geen doden

Het morelestof is weer gaan liggen na de vergelijking tussen cassieres en hoeren in Behind Red Lights. Pace Grace, dat in zo"n beetje elk interview in de verdediging kon wegens vrouwonvriendelijkheid, weet het inmiddels ook: smakeloos neuken op t.v. mag, maar het arbeidszame schone vrouwvolk bejubelen door te verwijzen naar het oudste beroep, dat valt in Nederland niet lekker. Wie uit de onbekendheid wil treden moet opvallen en blijven komen. Dat hebben de heren doordauwers van Pace Grace wel begrepen. Met een geldbedrag dat niet eens budget mag heten (in Wisseloord goed voor enkele dagen) nemen ze op dit moment hun debuut CD op. Wat begon als een frisse onderneming is inmiddels ontaard in de gebruikelijke orgie van aspirines, hamburgers, fries, chinees, snel geschreven arrangementen -die weer over moeten- en de hierdoor onvermijdelijke scheldpartijen in de controlekamer. Op eenzame hoogte staat hierbij het geval van straatvechtertje Louis die een slecht opgenomen snaredrum moest overslaan in een tien minuten durend nummer in zeven-achtste maatsoort. Er vielen nog net geen doden. Het is misschien juist door het budget dat het ongepolijste, meeslepende geluid ook in de studio behouden blijft. Dr. Hummel, bassist F.I.B., keyboadspeler Rene en Louis hebben zich tot een minimum moeten beperken. Er is niet gesampled of "rechtgetrokken". Uit pure noodzaak is elk nummer integer gehouden. Gangbare gemakkelijke studio-oplosingen waren onbetaalbaar. Dit alles leiden er ook toe dat drummer Louis na alle inspanning toch weer een moment of glory beleefde. Nadat een A&R manager de eerste mixen had beluisterd zei hij dat hij het dubbele basdrumspel werelds vond...Pace Grace gebruikt helemaal geen dubbele basdrums. Louis speelt alles gewoon met een voet. Pace Grace onderscheidt zich door haar statements over liefde, sex, drugs, ziekte, verlies en dood in stevige nummers met een grote mate van ongepolijstheid en aantrekkingskracht. Soms zijn de nummers hard, altijd zijn ze melodieus, beklijvend en verfijnd. Geen vlakke computermixen waarvan de verkoopwaarde en zeggingskracht daalt naarmate het publiek volwassener wordt. Wie geen krassen op zijn ziel heeft en geen strepen op zijn kop droomt nog van prinsen op het witte paard of strakke tieten. Maar het leven grijpt snel in.Iedereen die wat heeft meegemaakt kan zich met de muziek van Pace Grace identificeren. Over publiek en verkooppotentie gesproken. Er komen twaalf nummers op het, waarschijnlijk naamloze, debuutalbum van Pace Grace. Er zijn albumversies geschreven van de eerste twee singles Would You Hear me en Behind Red Lights. Ook volgt er een nieuwe single met videoclip. De release van het geheel staat gepland voor na de eeuwwisseling.

ShowbizzInfo 1999 Behind Red Lights: je publiek, dat is het enige wat telt

Zanger/gitarist Dr. Hummel van de Tilburgse formatie Pace Grace haalde de landelijke media toen hij tijdens zijn promotie tot doctor in de economie een bijtende gitaarsolo gaf. Zijn wetenschappelijke carriere sneuvelde in het geweld, maar niet zijn muzikale. Pace Grace kreeg een platendeal en komt met haar tweede single "Behind Red Lights". Het opmerkelijke nummer gaat niet over hoeren maar over kassieres. Je moet maar durven. Maar laten we eerlijk zijn. Iemand die zo"n nummer verzint is beter thuis in de showbizz dan in de wetenschap. Dr. Hummel: "Als je werkomgeving jou kwalificeert als excentriek, niet normaal maar jij bent nu eenmaal zo, dan wordt het tijd om te vertrekken. Wetenschap is een saai bedrijf vol not-dones en zinloos gezeik. Minuten voor de promotie werd ik gebeld: er zou wel eens een hoogleraar kunnen struikelen over het gitaarkabeltje. Ik vraag: moet ik dan de backline afbreken waar het publiek bij is? -Nee, dat hoefde niet. Ja, maar waarom bel je me dan?" Frontman Hummel is a man"s man and a woman's man. Kijk, wat willen mannen nu nou als ze afgepeigerd thuis komen? Uit hun dak gaan. Wat willen vrouwen? Een gracious lover, vandaar de naam Pace Grace. Bassist/zanger FIB en drummer Louis maken de band compleet: hard, schreeuwend en gezien in nachtclubs en op menig ondeugend studentenfeest. Hun reputatie bracht ze onder andere in de QUOTE, SUM, TELEGRAAF, bij TV8, VERONICA en onder contract bij ESC Busy Records. Hummel: "Wetenschap? Nou vooruit, ik ben dol op rechten; daar doen ze niet aan not done, daar vragen ze alleen of iets wel of niet against the law is." De platenmaatschappij van Pace Grace heeft inmiddels de tweede single uitgebracht: Behind Red Lights. Het surrealistische nummer gaat niet over prostitutie maar over kassieres. In de snelle consumptiemaatschappij met mooie winkelhulpen, barcodes en rode kassa-lasers iemand stapelverliefd op het meisje achter de kassa. Volgens dr. Hummel zijn het onderwerp en de verwijzing nauwelijks gewaagd. "Typisch Nederlands om dat te denken. Hallo zeg, we luisteren hier al tientallen jaren naar Rock & Roll. Dacht je nu echt dat die term en alle aanverwante kreten slaan op het wiegen van babies?" Over het album is hij kort: "We hebben meer dan genoeg materiaal om een CD op te nemen, maar dat is qua strategie gewoon niet slim. Er moet eerst vraag zijn, een behoorlijke bekendheid, dan zet je pas een CD in de markt. Promotie en naamsbekendheid zijn nu het belangrijkst, dus komen we met de tweede single. Behind Red Lights is een pittig rocknummer dat iets weg heeft van een gimmick vanwege het absurde onderwerp. Het draait om een suggestie en een ontknoping, door de titel verpakt als iets ondeugends en sensueels." De nieuwe Tilburgse poporganisatie 013 brengt een CD Rom uit met daarop alle Tilburgse bands die "veelbelovend" zijn. Merkwaardigerwijs staat Pace Grace er niet op. "Het nieuwe 013 is een samenvoeging van het oude Noorderligt, de bekende concertzaal, die van oudsher uitstekend werd gemanaged en twee andere stichtingen. Waar het aan schort weet ik niet want het zit allemaal bij elkaar nu. Ik kreeg een week voor de deadline een telefoontje dat wij op de CD Rom mochten. Ik zei ze dat ze, afhankelijk van het nummer, bij onze platenmaatschappij of bij Buma Stemra moesten zijn. Bij "reproductierecht" stonden ze met hun oren te klapperen, bij 'repartitie' gingen ze gestrekt. Oh ja , en ze gingen de CD ook 'distribueren' dus ik vroeg via welke maatschappij. Nee, ze gaven 'm weg. Ja, het is maar wat je distributie noemt. En dan dachten ze ook nog dat we binnen die week een professionele video konden leveren. Ik besloten met : -Je zou denken dat je helemaal niet wilt dat je helemaal niet op jullie CD Rom komen-. De popscene in Tilburg drijft goeddeels op subsidie, met wat zaken die goed zijn voor de totale scene, maar funest voor de bands. Knokken voor je plaats, dat is wat telt voor iemand die professioneel in de bizz werkzaam is. Die attitude kent en herkent hij. Ik bedoel, wat is dat nou voor signaal: -boek deze band, dan krijg je er geld bij-. Bands die uit een steuncirquit komen hebben het extra zwaar omdat alles wat ze tot nu toe hebben 'bereikt' hebben smalend wordt bekeken door professionals. Daarnaast kunnen maatschappijen nog zoveel in je zien, er moet gewoon vraag naar je product zijn of komen. Zo niet, dan is het gewoon end of the road. Daarom is de muziekbusiness ook zo hard. Een band moet dus niet komen uit de hoek waar de vraag kunstmatig is, dat is vragen om het wantrouwen van elke professionele A&R manager. Je publiek, daar gaat het om en dat vind je niet tussen je vriendjes in je eigen stad. De totaal onbekende mensen die uit hun dak gaan bij een studentenvereniging of in een zaal waarvan jij het bestaan niet wist voordat ze je boekten, dat is je publiek en daar doet Pace Grace het voor. Zij nemen de moeite om naar de winkel te lopen voor je single of hem aan te vragen bij een radiostation. Ach, ik ben en blijf econoom. Je produceert maar om een reden: omdat er een reeël bestaande vraag is. Je publiek, dat is het enige dat telt."

Mega Media No. 27 11 juli 1998 Pace Grace: Ondeugende econoom sluit platendeal

Afgelopen jaar verraste zanger /gitarist Hummel tijdens zijn promotie tot doctor in de economie aan de KUB zijn toehoorders met een gitaarsolo. Dit unieke optreden leverde hem veel landelijke publiciteit op. Het is niet het enige opmerkelijke feit in de levensloop van de Pace Grace frontman. Zijn capaciteiten zouden volstrekt onvoldoende zijn voor het VWO en hij zou volstrekt a-muzikaal zijn. Hij ging toch naar het VWO en deed ook wiskunde tegen het uitdrukkelijke advies in en slaagde daarvoor met een 7. Daarna naar de universiteit met verplicht wiskunde. En naar het conservatorium, zonder enige muzikale ervaring. Niet echt een goede basis voor een muzikale carriere. Toen hij dan ook van het conservatorium werd verwijderd besloot hij om eerste te promoveren en dan echt de muziek in te gaan. Al met al opmerkelijk voor iemand die voor niets geschikt leek te zijn. Met Pace Grace drummer Louis en bassist FIB. werd meermalen per week, maanden aaneen, geoefend met nummers van Alcatrazz tot Zappa. Tijdens optredens werd eigen werk gelardeerd met covers. De A&R managers van platenmaatschappijen werden bewerkt met een promotie CD. Uiteindelijk werd er getekend bij E.S.C. Busy. De eerste single "Would you hear me" werd onlangs uitgebracht. Het nummer gaat, vanzelfsprekend haast, over alle ongeloof en tegenwerking die een beginnende band ontmoet. Hummel: "Het publiek wil toch zien dat hun band er komt met bloed zweet en tranen. Pace Grace baant zich op dit moment een weg door de teleurstellingen. Dat vormt jou en je muziek. Het is knokken, maar je leert snel de waarde van je statements en de manieren om ze over te brengen; nu merk je keihard of dat wat je te zeggen hebt ook overkomt. Maar ik denk dat je het moeilijker hebt als je snel scoort en ineens sfeer moet weten te creeren in grote zalen." Pace Grace is een sexy band , die beweegt en verleidt in dienst in dienst van het entertainment. Er is geoefend totdat de ritmesectie van swoel naar beukend en de gitaren van jazzy naar schreeuwend konden. Vooral de meerstemmige zang werd enorm geperfectioneerd. "We zijn niet mooi, maar we zijn karaktervol, dus zijn we mooi", legt FIB uit en : "Pace Grace is suggestive but never explicit". Er werd dus niet gewacht totdat de maatschappij een imago zou opdringen. Pace Grace knalt van het podium af en lonkt naar vrouwen met melodieuze zang. "Vrouwen moeten zien en voelen waarom de band Pace Grace heet, testoteron en schreeuwende gitaren gaan toch al goed samen", aldus Hummel. Voor wie het allemaal nog niet begrijpt, gaat frontman Hummel vaak langzaam uit het rokkostuum waarin hij altijd optreedt. "Het is heet onder de lampen" grijnst hij. Een garantie voor succes? "Nee, natuurlijk niet. Groeien door ervaring, daar gaat het om in deze business. Het gaat om de lange adem, de conditie. Overigens zitten er fysieke kanten aan het leven dat ik nu leid waar je een uitstekende conditie van krijgt. Het zal me niets verbazen als de maatschappij straks een nummer van ons wil uitbrengen dat "gracious lover" heet". CD single "Would you hear me" - 551782-2 (Multidisk / E.S.C. Busy)

Entertainment Journaal 3 Juli 1998 Pace Grace in Rok

Zanger-gitarist Hummel hing als examenstunt een gitaar in de torenspits van de middelbare school. Het volgend schooljaar hing die er nog omdat niemand haar eruit durfde te halen. Een veeg teken? Tien jaar later haalde hij de landelijke pers omdat hij op zijn promotie tot doctor in de economie een gitaarsolo ten beste gaf. In rok. Lef, persoonlijkheid en doorzettingsvermogen, daar gaat het om in de muziek. Met zijn band Pace Grace heeft de in het rokkostuum optredende Hummel een platendeal. Ook dat ging opmerkelijk. "Ik heb een advocaat genomen en gezegd: -Zo wil ik het hebben- en ben met vakantie gegaan. Een maand later werd Would You Hear Me gereleased." De maatschappij sloeg hard terug. De single van vijf minuten werd ingekort tot iets meer dan drie. Hummel haalt zijn schouders op: "You can"t win "em all. Daar doe je niets aan. Voor de lange versie moet je op de CD wachten." De maatschappij van Pace Grace is niet major. "Luister, al dat gezeik over labels. Denk vooral niet dat de grootte van een label afstraalt op de band. Je moet juist iets op kunnen bouwen zonder dat er van hogerhand de plug uit wordt getrokken omdat ze niet rijk van je worden. Als je als nieuwkomer in een kansrijke positie wilt blijven, dan moet je een label hebben dat met je mee durft te gaan. Ze verkopen tenslotte jouw ideeen" Pace Grace. Er gaan geen flitecases vol computers mee naar optredens, maar gewoon drummer Louis en zanger-bassist Frances "FIB" Young. "Je moet -every trick in the book- durven gebruiken, dus ook samples. Pace Grace heeft het alleen nog niet gedaan. Met FIB componeer ik al lang. Hij is een doorgewinterde, goed ontwikkelde muzikant met een gouden stem. Toen we drummer Louis op auditie kregen zeiden we: Jezus wat is die vent goed, hij -grooved- als de pest. Live spelende muzikanten kunnen emoties heel intens weergeven. Dat is je belangrijkste wapen in de muziek. Daar kun je niet tegenop programmeren. Sommige dance-acts hebben dat goed door. Net dat beetje extra. Pace Grace brengt pure entertainment. Hummel: "Een band moet iets totaal unieks, persoonlijks hebben. Je single kan nog zo goed zijn, als je niet van het podium afknalt dan kun je het vergeten. Als je je studiowerk niet waarmaakt dan wordt je dat -terecht- zwaar aangerekend. Een lekkere vibe of een mooie beat haal je tegenwoordig zo uit de computer. Wat dan bij het publiek nablijft is het gevoel van een te gekke avond. Maar Pace Grace wil meer bewerkstelligen. Op de vibe kun je prachtige meerstemmige zang leggen en spetterende gitaren. Het publiek moet moet weten waarom en door wie ze een te gekke avond hebben gehad. Als ze thuiskomen moeten de groove, en de melodieen en het beeld van deze lekkere band erin geramd zijn. Zoals het hoort, gewoon live!"

Brabants Centrum 3 juni 1998 Platendeal voor Pace Grace

Boxtel-Pace Grace, de band van de in Boxtel geboren en getogen dr. Hummel, heeft een platendeal. De eerste opnames zijn voltooid en de single Would You Hear Me is gereleased. Humphrey was leerling van het Jacob Roeldlyceum en studeerde later economie aan de Katholieke Universiteit Brabant. Tijdens zijn studie verhuusde hij naar Tilburg. Hij werd landelijk bekend toen hij tijdens zijn promotie tot doctor in de economie een gitaarsolo ten beste gaf. Pace Grace presenteert de single Would You Hear Me op vrijdag 5 juni in cafe De Beurs aan de markt in Boxtel.

Popcall 39 Pace Grace demo / Home made CD Recensent Ro:

Blijkbaar is de zanger / gitarist nogal in het nieuws gekomen doordat hij tijdens zijn promotie tot doctor in de economie, toen het college in beraad ging, een riedeltje op zijn gitaar heeft gespeeld. Dit weet ik alleen omdat ze vijf pagina"s met krantenknipsels over deze gebeurtenis bij de demo hebben gevoegd. Allemaal leuke artikeltjes over een professor (71 jaar) die zijn vingers in zijn oren houdt en Ruud Lubbers die zijn collega is. Maar gunst wat heb ik hieraan. Ik heb nu een demo-cdtje opstaan en moet omschrijven wat voor een muziek deze doctor en consorten maken. Zolang als de gitarist/ zanger met zijn studie economie (10 jaar) bezig is geweest, zo kort zal ik over de muziek zijn. Er staan vier nummertjes op de demo. Een van die zou hun single moeten zijn. Zonder te weten welke dat is kom je er nooit achter. Alle nummers lijken op elkaar in los-zand composities en dictatoriaal bandgeluid. Het is gitaar voor en achter, zelfs de zang is meestal niet goed te verstaan en zeer zacht opgenomen. Het is dus standaard gitaargeorienteerde rock dat ze maken, en niet zo opvallend als de economische prestaties van de gitarist.

Quote Maart 1997 Beleggen Dr. rok en rol

Op het moment dat het college van professoren in beraad ging, plugde Humphrey Frank Arthur ter Horst de stekker van zijn Stratocaster in een Marshall buizenversterker. Met 120 decibel -het volume van een opstijgende straaljager- verraste hij de aanwezigen in de aula van de Katholieke Universiteit Brabant met een originele uitvoering van George Clintons "Testify". "Ik had maar vier minuten en dit is de langste gitaarsolo die ik ken. Het is een studie in de pentatonische ladder, verklaart de 29-jarige doctor in de economie zijn opmerkelijke keuze. "Stupid and simple, maar wel heel expressief". De jonge doctor schreef een belangwekkend proefschrift over de markteconomieen van Oost-Europa en is naast beleggingsanalist actief belegger. Maar zo wild als zijn verschijning mag overkomen, zo square is hij op de beursvloer. "Ik houd niet van risico, maar ga voor goudgerand. Koninklijke olie, Fortis, Ahold en zo. Dat is allemaal geweldig gegaan." De Katholieke Universiteit Brabant geneert zich nogal voor haar onconventionele promovendus en beschikt zelfs niet over zijn telefoonnummer. Na zijn promotie zegde Humphrey de wetenschap vaarwel om zich te wijden aan zijn ware passie:de muziek. Voor zijn studie economie studeerde hij gitaar aan het concervatorium maar daar werd hij van afgestuurd wegens gebrek aan talent. Een beroepskeuzetest wees uit dat hij eigenlijk voor niets geschikt was, dus ging hij maar economie studeren. Zelf vindt hij zijn carriereverloop overigens niet vreemd. "Als je ondernemer wordt kijkt niemand op. Maar ondernemer in de rockmuziek vinden ze vreemd. Voor mij is het hetzelfde alleen iets expressiever." Met zijn band Pace Grace -genoemd naar de oude reclameslogan van de Jaguar mk II: "Pace space and grace" brengt de jonge doctor binnenkort een CD uit. Toch verloochent hij zijn wetenschappelijke achtergrond niet: "Ik treedt altijd op in rok."

SUM maart 1997 Muziekpromotie

Dat een promotie niet altijd volgens het gebruikelijke protocol verloopt werd onlangs bewezen door dr. Humphrey. "Een promotie staat bekend om zijn starre en statige verloop. Het leek mij daarom aardig een muzikaal optreden van eigen hand in te lassen", aldus de promovendus. Naast het proefschrift stond in het gebeuren dus een andere gedreven bezigheid van de promovendus centraal. Hoe belangrijk is muziek voor hem? "Ik heb altijd al graag muziek gemaakt. Tijdens mijn studie economie in Tilburg volgde ik enkele jaren klassiek gitaar aan het conservatorium. Uiteindelijk moest de gitaar het onderspit delven voor mijn universitaire loopbaan." Dat werk en hobby in zijn AIO-tijd toch te combineren vielen, wijt Humphrey aan zijn promotor, professor Kolnaar. "Doordat hij zelf een groot muziekliefhebber is, kreeg ik veel ruimte voor hem voor mijn muzikale bezigheden. Zodoende kon ik menigmaal een avond de planken op. Na zijn promotie zijn Humphreys werkzaamheden stil komen te liggen. Is hij nu van plan een muzikale weg in te slaan? "Eigenlijk ging mijn voorkeur altijd al uit naar een muzikale carriere. Mijn tijd besteed ik volledig aan het opnemen van een CD. Dit doe ik geheel naar eigen inzicht: in mijn eigen studio en niet in opdracht van een platenmaatschappij. Het is nog onbekend wanneer het resultaat te beluisteren is". Een aanwezige tijdens de promotie was compleet verrast door het onaangekondigde optreden. De zaal gaf een staande ovatie. Iedereen was enthousiast en sprak vol lof over Humphreys prestatie. Zijn verdere muzikale debuut kan dus nog wat beloven! (Xandra Rakier)

Univers 9 Januari 1997 Portret van een gekke doctor

Econoom prefereert rockmuziek boven wetenschap. "Eer weegt voor mij zwaarder dan carrièreperspectieven" De gitaarmuziek die Humphrey Frank Arthur ter Horst in de pauze van zijn promotie ten gehore bracht zou je kunnen opvatten als een teken van opstandigheid, een protest tegen de gevestigde (wetenschaps)orde. Het ligt eenvoudiger: muziek is de passie van deze econoom. En zijn solo in de aula staat los van zijn kritiek op het "wetenschapsracisme" van het "arrogante" Center, de onderzoeksschool waar hij niets mee te maken wil hebben. Teleurgesteld in de wetenschap is hij na het behalen van zijn bul voornamelijk nog op poppodia te vinden. Als maandag 16 december om drie uur het hora est wordt uitgesproken en de promotiecommissie zich terugtrekt voor beraad, krijgt het geroezemoes in de aula geen kans. Econoom Humphrey Frank Arthur, die net een lastige verdediging achter de rug heeft, hangt zijn gitaar om zijn schouder en trekt Testify van George Clinton uit de snaren. En het gaat hard, behoorlijk hard. Het publiek is verbaasd, de aanwezige emeritus-hoogleraar Dick Schouten (73) steekt zijn vingers in de oren, maar Humphrey geniet van elke decibel die hij de zaal in jaagt. Melodisch lawaai om te shockeren? Nee. Muziek speelt nu eenmaal een belangrijke rol in het leven van Frank Arthur, die ooit een blauwe maandag rondliep op het conservatorium, maar omdat-ie Sheer Heart Attack van Queen de mooiste elpee vond, "hadden ze het daar niet op me". Zijn muzikaliteit is wel de reden dat collega"s hem vragen de pauze van zijn eigen promotie op te vrolijken met een deuntje. "Voor de verdediging ben je toch wel erg nerveus. Dan moetje geen klassiek muziekstuk gaan spelen, want als je één foutje maakt dan hoort de hele zaal dat." Geef Frank Arthur maar de elektrische gitaar. Dat instrument is niet alleen een hobby, een passie, het zal nu ook zijn broodwinning moeten worden. Want na een economiestudie van nog geen vier jaar en een aio-schap van zo"n zes jaar ligt er voor hem geen wetenschappelijke carrière in het verschiet. Niet dat dat ooit de bedoeling was. Als Frank Arthur het gymnasium verlaat, heeft hij wel een serie beroepskeuzetesten achter de rug maar nog geen goed beeld van zijn toekomst. Het wordt dus iets neutraals, economie in Tilburg, en daar wordt hij onder andere door de professoren Ad Kolnaar en D.B.J. Schouten toch nog warm gemaakt voor die discipline. Overigens heeft hij er ook dan al een verleden als muzikant op zitten. Gedurende zijn middelbare school-periode is het funk wat de klok slaat, maar Frank Arthur voelt zich meer thuis in zijn hardrockband. Idolen zijn Brian May (van Queen) en Jimi Hendrix, wens beeltenis hij jarenlang op zijn koffertje draagt "en waarvan iedereen dacht dat het Prince was". Als student die cum laude afstudeert en solliciteert op een aio-plaats kan men niet om hem heen, zo zegt hij. Maar al snel bekoelt zijn liefde voor het wetenschapsbedrijf en moet hij constateren dat van vrije wetenschapsbeoefening geen sprake is. "Dat veel mensen de koppen bij elkaar steken, hetzelfde jargon gaan spreken en congressen organiseren, is helemaal geen garantie voor baanbrekend onderzoek." Wetenschappers, en dus ook economen, publiceren wel veel maar vragen zich niet af wat de maatschappelijke relevantie is van al dat ge-onderzoek, vindt hij. Kennis, begrip en verantwoordelijkheid (knowledge, understanding and responsibility) dáár moet het volgens hem om gaan in de wetenschap, maar dat laatste wordt nogal eens vergeten. "Met alleen kennis en begrip kun je jaren zoet zijn, als je maar blijft theoretiseren." En juist daar ligt de nadruk van de hedendaagse wetenschap. Hagelschoten op de vierkante millimeter, dat is wat er gebeurt in economenland, ook bij het CentER, dat de mainstream volgt en aldus dicteert hoe wetenschap bedreven dient te worden. No way I"m gonna give in, klinkt het uit zijn mond. Frank Arthur wil zijn eigen weg gaan en wil niets te maken hebben met CentER en haar graduate school. Maar als na een jaar AIO-schap zijn vorderingen worden geevalueerd, gebeurt dat wel door economen van het CentER. Er volgt iets van een aanvaring, een botsing van visies over wat economische wetenschap moet zijn. Zijn beoordelaars zijn "mensen met verdiensten op hun eigen vakgebied maar die absoluut niet kundig waren op mijn terrein". Wel zijn ze "kundig op het gebied van de arrogantie." Je laat een partituur van een orkest toch ook niet beoordelen door een rockmuzikant, vraagt hij retorisch. Meer vertrouwen heeft hij in zijn promotiecommissie. "Mensen als Ad Kolnaar, Dick Wolfson, Bart le Blanc en Ruud Lubbers. Economen met een zeer goede staat van dienst in de praktijk." CentER, aldus Frank Arthur, is een vreemde mogendheid die je land binnen valt en daarna zegt: -Nu moeten jullie met ons aan tafel gaan zitten, anders is het niet democratisch-" Veel jonge economen sluiten zich bij CentER aan omdat ze denken dat ze geen keus hebben, aldus Frank Arthur. Hijzelf kiest echter voor een aio-schap bij de vakgroep algemene economie en wordt directe collega van Ad en Ruud. Met CentER wil hij niets te maken hebben. Sterker nog, zijn proefschrift zou volgens de CentER-criteria niet eens goedgekeurd zijn, luidt zijn sterke vermoeden- en niet alleen omdat hij The Real Frank Zappa Book in zijn literatuurlijst heeft opgenomen. "Bij CentER lijden aan wetenschapsracisme: er heerst een zekere eenkennigheid over wat wel en geen goed onderwerp voor een promotie is." Die opstelling maakt hem niet populair. Tijdens de kerstborrel van de economische faculteit, drie dagen na zijn promotie, schudt niemand van het CentER hem de hand. Hij ziet zichzelf niet als een dissident, maar als anderen hem zo willen noemen, soit. Zijn houding heeft hem buiten de gevestigde orde geplaatst, "maar eer weegt voor mij zwaarder dan carrièreperspectieven. Ik was een outsider, maar dat is niet erg zolang mijn eergevoel overeind blijft." Geen wonder dat hij na tien jaar teleurgesteld is geraakt in de wetenschap. Zijn proefschrift Socialism, Capitalism, and Transition -dat handelt over problemen die Oost-europese landen ontmoeten bij de overgang naar een markteconomie- getuigt daar in zekere zin van. "De econoom Von Mises laat in één artikel uit 1920 al zien wat de problemen van het socialisme zijn: allocatie, dynamiek, efficiency en consumentensouvereiniteit. Vervolgens worden er bibliotheken volgeschreven over de factoren waaraan het socialisme ten onder gaat, en dat heet dan wetenschap. Terwijl dat al ruim zeventig jaar bekend was." Zo, hoeft het dus niet van Frank Arthur. Geen wonder ook dat hij de muziek prefereert. Of hij kan leven van zijn accoorden zal de toekomst moeten uitwijzen "maar als je het niet probeert, weet je het niet". Let wel, die doctorsbul is heel goed voor zijn pr als musicus. Dus gaat hij verder waar hij zich vroeger bevond: hij was zanger en gitarist bij Exit Joe, een formatie die optrad in kroegen, zalen en op festivals- tot in Duitsland toe- maar die nu al enige tijd ter ziele is. Nu speelt, zingt en componeert hij bij Pace Grace en is momenteel druk doende met de opnames van zijn eerste cd. In de muziek vindt hij een manier tot "expressie", met "tweehonderd watt in je rug op het podium staan" vindt hij heerlijk en bovendien kleeft er aan rockmuzikanten het imago "dat ze meer neuken dan anderen". Da"s mooi weet je wel. "Ik ben de gekste rockmuzikant onder de promovendi en de gekste promovendus onder de rockmuzikanten." Was getekend doctor H.F.A. (Michel Knapen)

Brabants Dagblad 18-12-1996 Popconcert econoom in aula universiteit

Van een verslaggever. TILBURG. De Katholieke Universiteit Brabant heeft naast Guus Meeuwis nog een popmuzikant in haar gelederen. Dr. Humphrey, (29), gaf gisteren tijdens zijn promotie tot doctor in de economie een uniek rockconcert in de aula van de Tilburgse universiteit. De promovendus trad op na de verdediging van zijn proefschrift "Socialism, Capitalism, and Transition", tijdens het beraad van het college van hooggeleerde professoren. Tot verrassing van de genodigden pakte Humphrey -met lang haar en in voorgeschreven rokkostuum- een elektrische gitaar en gaf met begeleiding van een ritme-box een virtuoos solo-concert ten beste. Popmuziek is voor de promovendus, meer dan economie, zijn lust en zijn leven. Hij heeft dan ook gestudeerd aan het Brabants Conservatorium en bouwt een eigen studio. Maar anders dan rechtenstudent Meeuwis vindt de hij zijn inspiratie in de muziek van wijlen Frank Zappa, de Amerikaanse popmusicus die wel de godfather van de rock wordt genoemd. Zappa maakte platen met titels als "Absolutely Free" en "We are only in it for the money". Het proefschrift gaat over de overgang van de centraal geleide economieen in Oost-Europa naar een markteconomie. Dr. Humphrey, geboren en getogen in Boxtel, onderzocht in het bijzonder dit proces in Polen. Volgens de bekende Harvard-econoom Sachs is die omschakeling goed verlopen, maar de promovendus vindt dat op basis van zijn onderzoekingen een verdraaiing van de feiten: de economische situatie in Polen is veel minder rooskleurig dan wordt beweerd.

De Telegraaf 18-12-1996 Promotie in Rock...

De 29-jarige promovendus en econoom H. ter Horst heeft tijdens het van het college van hooggeleerde professoren ter afleiding van de aanwezigen in de aula op een rockconcert getracteerd. Het concert vond plaats in de aula van de katholieke universiteit Brabant in Tilburg. Onder het toeziend oog van zijn paranimfen stoof Ter Horst, met lang haar en gekleed in het voorgeschreven rokkostuum, de zaal uit om terug te komen met een elektrische gitaar. Hij gaf een, volgens aanwezigen, 'virtuose solo' daarbij begeleid door een tape. De bekende econoom Schouten, voor de promotie uitgenodigd, omschreef het concert niettemin als 'een beetje hard'.

Pop 'n Cast Mei 1997 Latente Talente Pace Grace

Er zijn van die bands waarmee 't snel kan gaan. Pace Grace ('gracieuce tred') is zo'n band. Zanger/gitarist Humphrey, alias Mr. Humphrey, promoveerde onlangs tot doctor in de economie en zette zijn promotie kracht bij met een spetterende gitaarsolo. Met deze actie trok hij de aandacht van o.a. TV8, De Telegraaf, Trouw en diverse studentenbladen. In de inmiddels ex-Johnny"s Pitbulldrummer Erik Holtgrefe (inmiddels vervangen, red. P.G.) vond Humphrey de juiste mensen voor zijn droomtrio. Pace Grace maakt rockmuziek in de breedste zin van het woorden maakt op eigen wijze een mix van funk, metal, blues, hiphop en klassieke muziek. Dit alles op een bombastische maar swingende leest geschoeid. De band is ongeveer een half jaar bezig en na een mislukt experiment met een zanger besloot Humphrey zelf te gaan zingen. Als tekstschrijver en zanger is hij zich de laatste tijd sterk aan het ontwikkelen en binnen afzienbare tijd zal dat op cd te beluisteren zijn. De band beschikt over een eigen oefenruimte waar ook de zeven nummers tellende cd werd opgenomen. Pace Grace maakt, naar eigen zeggen, toegankelijke muziek voor een breed publiek. De diverse muziekstijlen die gehanteerd worden staan in dienst van de geesteskronkels van de muzikanten. Pace Grace heeft een snelle start gemaakt en zal nog veel van zich laten horen. (Tino Boley).